การลงทุนเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ ไม่ได้เริ่มจากการตัดสินใจว่าจะเลือกเครื่องรุ่นจำนวนกี่หัว แต่เริ่มจากการรู้ต้นทุนงานปักต่อชิ้นของธุรกิจตนเอง ทั้งค่าวัสดุ ค่าแรง ระยะเวลาผลิต จำนวนฝีเข็ม และต้นทุนจากงานเสีย เพราะแม้แต่ละธุรกิจจะมียอดงานใกล้เคียงกัน แต่ต้นทุนและรูปแบบการผลิตอาจแตกต่างกัน การคำนวณต้นทุนให้ชัดเจนจึงช่วยให้ประเมินได้ว่า การผลิตงานปักด้วยตนเองจะช่วยลดค่าใช้จ่าย เพิ่มกำลังการผลิต และสร้างความคุ้มค่าได้

บริษัท ฮ่องกง สินเจริญ เทรดดิ้ง (ประเทศไทย) จำกัด หรือ HK Intertrade ผู้นำเข้าและจัดจำหน่าย เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ซินซิม (SINSIM) อย่างเป็นทางการในประเทศไทย จึงขอพาผู้ประกอบการมาทำความเข้าใจวิธีการคำนวณต้นทุนงานปักต่อชิ้น เพื่อใช้เป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจก่อนลงทุน และช่วยให้สามารถเลือกเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ที่เหมาะกับปริมาณงาน รูปแบบการผลิต และเป้าหมายการเติบโตของธุรกิจได้อย่างมั่นใจยิ่งขึ้น

ทำไมต้องรู้ต้นทุนงานปักต่อชิ้นก่อนลงทุน

ผู้ประกอบการหลายรายประเมินความคุ้มค่าจากยอดขายหรือจำนวนออร์เดอร์เพียงอย่างเดียว แต่ยอดขายที่เพิ่มขึ้นไม่ได้หมายความว่ากำไรจะเพิ่มขึ้นเสมอไป หากยังไม่ทราบต้นทุนที่แท้จริงของแต่ละชิ้นงาน การรู้ต้นทุนงานปักต่อชิ้นจะช่วยให้ธุรกิจสามารถ

• ตั้งราคาขายได้เหมาะสม
• รู้กำไรจริงของแต่ละออร์เดอร์
• เปรียบเทียบต้นทุนระหว่างการส่งปักกับการผลิตเอง
• ประเมินจำนวนงานขั้นต่ำที่ต้องผลิตในแต่ละเดือน
• เลือกจำนวนหัวเครื่องให้เหมาะกับปริมาณงาน
• วางแผนระยะเวลาคืนทุนได้ชัดเจนขึ้น
• ลดความเสี่ยงจากการลงทุนเกินความจำเป็น

ก่อนลงทุนจึงควรเก็บข้อมูลจากงานจริงอย่างน้อย 1-–3 เดือน เพื่อให้เห็นทั้งปริมาณงานเฉลี่ย ช่วงที่งานมาก และช่วงที่งานลดลง

ต้นทุนงานปักต่อชิ้นประกอบด้วยอะไรบ้าง

การคำนวณต้นทุนไม่ควรนับเฉพาะค่าด้ายหรือค่าแรง แต่ต้องรวมค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิตทั้งหมด

1. ต้นทุนวัสดุที่ใช้ในการปัก

ต้นทุนส่วนนี้เปลี่ยนแปลงตามขนาดลาย จำนวนฝีเข็ม จำนวนสี และชนิดของผ้า ประกอบด้วย

• ด้ายปัก
• ด้ายล่าง
• ผ้ารองปัก
• กาวสเปรย์หรือวัสดุช่วยยึด
• เข็มปัก
• วัสดุเสริมสำหรับงานเฉพาะประเภท
• บรรจุภัณฑ์ที่ใช้หลังผลิต

งานลายใหญ่และมีจำนวนฝีเข็มสูงจะใช้ด้ายมากกว่างานปักชื่อหรืองานโลโก้ขนาดเล็ก ส่วนผ้าบาง ผ้ายืด หรือวัสดุที่มีความหนา อาจต้องใช้ผ้ารองและวิธีเตรียมงานแตกต่างกัน

2. ค่าแรงในการผลิต

ค่าแรงไม่ได้มีเพียงเวลาที่เครื่องกำลังปัก แต่ต้องรวมเวลาของทุกขั้นตอน เช่น

• ตรวจสอบไฟล์ลายปัก
• เตรียมผ้าและวัสดุ
• ขึงสะดึง
• ตั้งค่าเครื่องและเปลี่ยนสีด้าย
• ควบคุมเครื่องจักรระหว่างผลิต
• ตัดด้ายและเก็บรายละเอียด
• ตรวจสอบคุณภาพ
• แพ็กและจัดเตรียมงานส่งมอบ

หากพนักงานหนึ่งคนสามารถดูแลเครื่องหลายหัวหรือหลายเครื่องพร้อมกัน ค่าแรงเฉลี่ยต่อชิ้นก็มีโอกาสลดลงเมื่อปริมาณงานเพิ่มขึ้น

3. ค่าใช้จ่ายในการตีลายปัก

ไฟล์ภาพทั่วไปยังไม่สามารถนำเข้าเครื่องจักรปักได้ทันที จำเป็นต้องผ่านกระบวนการตีลาย เพื่อกำหนดทิศทางฝีเข็ม ความหนาแน่น ลำดับสี และรายละเอียดต่าง ๆ

ค่าใช้จ่ายส่วนนี้อาจเกิดจาก

• ค่าจ้างตีลายจากภายนอก
• เงินเดือนพนักงานตีลาย
• ค่าโปรแกรมตีลาย (ซึ่งทางเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ SINSIM แถมให้ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม)
• เวลาในการทดลองและปรับแก้ไฟล์

สำหรับลายที่นำกลับมาใช้ซ้ำหลายครั้ง สามารถเฉลี่ยค่าตีลายตามจำนวนชิ้นที่ผลิตได้ แต่หากเป็นงานเฉพาะบุคคลหรือเปลี่ยนลายบ่อย ต้นทุนส่วนนี้จะสูงขึ้น

4. ค่าไฟฟ้า

ค่าไฟของเครื่องจักรต่อชิ้นอาจไม่สูงเมื่อเทียบกับต้นทุนส่วนอื่น แต่ควรรวมไว้เพื่อให้เห็นต้นทุนการผลิตที่ใกล้เคียงความจริง วิธีคำนวณเบื้องต้นคือ

ค่าไฟต่อชั่วโมง = กำลังไฟของเครื่อง × จำนวนชั่วโมงใช้งาน × ค่าไฟต่อหน่วย

จากนั้นนำค่าไฟรวมในรอบการผลิต หารด้วยจำนวนชิ้นงานที่ผลิตได้จริง นอกจากตัวเครื่องแล้ว ควรรวมค่าไฟของคอมพิวเตอร์ ระบบแสงสว่าง เครื่องปรับอากาศ หรืออุปกรณ์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ผลิตด้วย หากต้องการวิเคราะห์ต้นทุนอย่างละเอียด

5. ค่าเสื่อมราคาเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์

เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์เป็นสินทรัพย์ที่ใช้งานได้หลายปี จึงควรกระจายมูลค่าการลงทุนออกเป็นต้นทุนตามระยะเวลาที่คาดว่าจะใช้งาน

สูตรอย่างง่ายคือ

ค่าเสื่อมราคาต่อเดือน = (ราคาเครื่องจักร − มูลค่าคงเหลือ) ÷ จำนวนเดือนที่คาดว่าจะใช้งาน

จากนั้นคำนวณเป็นรายชิ้น

ค่าเสื่อมราคาต่อชิ้น = ค่าเสื่อมราคาต่อเดือน ÷ จำนวนชิ้นที่ผลิตได้ต่อเดือน

ยิ่งเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ถูกใช้งานอย่างต่อเนื่องและมีงานรองรับเพียงพอ ค่าเสื่อมราคาเฉลี่ยต่อชิ้นก็จะลดลง

6. ค่าบำรุงรักษาและค่าอะไหล่

เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ต้องมีการดูแลตามระยะ เพื่อรักษาความเสถียรและคุณภาพของงาน ต้นทุนส่วนนี้ประกอบด้วย

• ค่าตรวจเช็กและบำรุงรักษา
• น้ำมันหล่อลื่น
• เข็มและอะไหล่สิ้นเปลือง
• ค่าอะไหล่ตามอายุการใช้งาน
• ค่าเดินทางหรือค่าบริการของช่าง หากมี

สามารถใช้ค่าใช้จ่ายบำรุงรักษารายปี หารเป็นรายเดือน แล้วเฉลี่ยตามจำนวนชิ้นที่ผลิตได้

7. ต้นทุนจากงานเสียและงานแก้

งานเสียเป็นต้นทุนที่มักถูกมองข้าม แต่ส่งผลต่อกำไรโดยตรง เพราะอาจต้องเสียทั้งตัวสินค้า วัสดุปัก ค่าแรง และเวลาผลิตซ้ำ

สาเหตุที่พบได้ เช่น

• ไฟล์ลายปักไม่เหมาะกับเนื้อผ้า
• ตั้งค่าความตึงด้ายไม่เหมาะสม
• ขึงสะดึงไม่ได้ระดับ
• ด้ายขาดระหว่างการผลิต
• ตำแหน่งงานปักคลาดเคลื่อน
• สีด้ายหรือรายละเอียดไม่ตรงตามแบบ

ต้นทุนงานเสียสามารถคำนวณได้จาก

อัตรางานเสีย = จำนวนชิ้นงานเสีย ÷ จำนวนชิ้นที่ผลิตทั้งหมด × 100

จากนั้นนำมูลค่าความเสียหายเฉลี่ยมารวมกับต้นทุนการผลิตในแต่ละเดือน

8. ค่าใช้จ่ายทางอ้อม

ค่าใช้จ่ายทางอ้อมเป็นต้นทุนที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับชิ้นงานใดชิ้นงานหนึ่งโดยตรง แต่จำเป็นต่อการดำเนินงาน เช่น

• ค่าเช่าพื้นที่
• เงินเดือนฝ่ายควบคุมการผลิต
• ค่าระบบบริหารจัดการ
• ค่าอินเทอร์เน็ต
• ค่าทำความสะอาดและดูแลพื้นที่
• ค่าใช้จ่ายด้านความปลอดภัย
• ดอกเบี้ยหรือค่าใช้จ่ายทางการเงิน

ธุรกิจสามารถกำหนดวิธีเฉลี่ยค่าใช้จ่ายส่วนนี้ตามจำนวนชิ้น ชั่วโมงการผลิต หรือสัดส่วนรายได้ของแผนกงานปัก

สูตรคำนวณต้นทุนงานปักต่อชิ้น

สามารถใช้สูตรเบื้องต้นดังนี้

ต้นทุนงานปักต่อชิ้น = ต้นทุนวัสดุ + ค่าแรง + ค่าตีลายเฉลี่ย + ค่าไฟ + ค่าเสื่อมราคา + ค่าบำรุงรักษา + ต้นทุนงานเสีย + ค่าใช้จ่ายทางอ้อม

ตัวเลขที่ได้จะเป็น ต้นทุนการผลิต ยังไม่ใช่ราคาขาย ธุรกิจต้องบวกกำไร ภาษี ค่าการตลาด ค่าขนส่ง และค่าใช้จ่ายอื่นตามรูปแบบการขายของตนเอง

ตัวอย่างการคำนวณต้นทุนงานปักต่อชิ้น

สมมติว่าธุรกิจผลิตงานปักโลโก้จำนวน 1,000 ชิ้นต่อเดือน โดยมีค่าใช้จ่ายดังนี้

จากตัวอย่างนี้ ต้นทุนงานปักเฉลี่ยเท่ากับ 40 บาทต่อชิ้น

ตัวเลขดังกล่าวเป็นเพียงตัวอย่างสมมติ ต้นทุนจริงของแต่ละธุรกิจจะแตกต่างกันตามขนาดลาย จำนวนฝีเข็ม ชนิดสินค้า จำนวนหัวเครื่อง ชั่วโมงการทำงาน และประสิทธิภาพของกระบวนการผลิต

จำนวนฝีเข็มส่งผลต่อต้นทุนอย่างไร

งานปักสองชิ้นที่มีขนาดใกล้เคียงกันอาจมีต้นทุนต่างกันมาก หากจำนวนฝีเข็มและความซับซ้อนของลายไม่เท่ากัน

ปัจจัยที่ส่งผลต่อเวลาและต้นทุน ได้แก่

• จำนวนฝีเข็มทั้งหมด
• จำนวนครั้งที่เปลี่ยนสี
• จำนวนครั้งที่เครื่องตัดด้าย
• ขนาดและตำแหน่งของลาย
• ความละเอียดของรายละเอียด
• ชนิดและความหนาของวัสดุ
• จำนวนชิ้นที่สามารถปักพร้อมกัน
• ความเร็วที่ใช้งานได้จริงโดยยังรักษาคุณภาพ

การประเมินต้นทุนจากขนาดลายเพียงอย่างเดียวจึงอาจทำให้ตั้งราคาต่ำกว่าต้นทุน โดยเฉพาะงานขนาดเล็กที่มีรายละเอียดมากและต้องเปลี่ยนสีหลายครั้ง

เปรียบเทียบต้นทุน ส่งปัก กับ ผลิตเอง อย่างไร

ก่อนลงทุนควรแยกการเปรียบเทียบออกเป็นสองส่วน

ต้นทุนของการส่งปัก

นอกจากราคาที่โรงงานเสนอ ควรรวมค่าใช้จ่ายต่อไปนี้ด้วย

• ค่าขนส่งไปและกลับ
• ค่าตัวอย่างและค่าแก้งาน
• ค่าใช้จ่ายจากจำนวนสั่งขั้นต่ำ
• ค่าเสียโอกาสจากงานเร่งที่รับไม่ได้
• ต้นทุนจากการส่งมอบล่าช้า
• เวลาที่ใช้ประสานงานและตรวจสอบงาน

ต้นทุนของการผลิตเอง

ควรรวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดของการเป็นเจ้าของเครื่อง ได้แก่

• เงินลงทุนหรือค่างวดเครื่องจักร
• ค่าแรงผู้ควบคุมเครื่อง
• วัสดุและค่าไฟ
• ค่าตีลาย
• ค่าพื้นที่
• ค่าบำรุงรักษา
• ต้นทุนงานเสีย
• ค่าเสื่อมราคา

จากนั้นคำนวณส่วนต่างต่อชิ้น

เงินที่ประหยัดได้ต่อชิ้น = ต้นทุนส่งปักต่อชิ้น − ต้นทุนผลิตเองต่อชิ้น

หากการส่งปักมีต้นทุนรวม 65 บาทต่อชิ้น และการผลิตเองมีต้นทุน 40 บาทต่อชิ้น ธุรกิจจะมีส่วนต่าง 25 บาทต่อชิ้น ก่อนนำไปหักค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมหรือคิดเป็นผลตอบแทนจากการลงทุน

คำนวณจุดคุ้มทุนเบื้องต้น

เมื่อทราบเงินที่ประหยัดได้ต่อชิ้นแล้ว สามารถประมาณจำนวนชิ้นที่ต้องผลิตเพื่อชดเชยเงินลงทุนได้

จำนวนชิ้นถึงจุดคุ้มทุน = เงินลงทุนทั้งหมด ÷ เงินที่ประหยัดหรือกำไรเพิ่มต่อชิ้น

ตัวอย่างสมมติ

• เงินลงทุนเครื่องจักรและอุปกรณ์ 600,000 บาท
• ประหยัดต้นทุนได้ 25 บาทต่อชิ้น
• ผลิตเฉลี่ย 2,000 ชิ้นต่อเดือน

จำนวนชิ้นถึงจุดคุ้มทุน

600,000 ÷ 25 = 24,000 ชิ้น

ระยะเวลาคืนทุนโดยประมาณ

24,000 ÷ 2,000 = 12 เดือน

การคำนวณนี้เป็นแบบเบื้องต้น และตั้งอยู่บนสมมติฐานว่ายอดงาน ต้นทุน และกำลังการผลิตคงที่ ในการวางแผนจริงควรเผื่อช่วงที่งานลดลง เวลาหยุดเครื่อง งานเสีย และเงินทุนหมุนเวียนด้วย

ต้นทุนต่อชิ้นจะลดลงเมื่อผลิตงานมากขึ้นเสมอจริงไหม?

การเพิ่มจำนวนการผลิตช่วยกระจายค่าเสื่อมราคา ค่าเช่าพื้นที่ และค่าใช้จ่ายคงที่ออกไปได้มากขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าต้นทุนจะลดลงโดยอัตโนมัติ

หากรับงานมากขึ้นแต่เกิดปัญหาเหล่านี้ ต้นทุนอาจสูงขึ้นแทน

• เครื่องทำงานไม่ต่อเนื่อง
• วางแผนคิวงานไม่เหมาะสม
• เปลี่ยนลายและเปลี่ยนสีบ่อยเกินไป
• พนักงานต้องทำงานล่วงเวลา
• งานเสียและงานแก้เพิ่มขึ้น
• มีเครื่องหลายหัวแต่ใช้งานไม่เต็มกำลัง
• ส่งมอบล่าช้าจนเกิดค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม

หัวใจสำคัญจึงอยู่ที่การเพิ่ม จำนวนชิ้นงานที่ผ่านคุณภาพ ไม่ใช่เพียงเพิ่มจำนวนชิ้นที่เครื่องเริ่มผลิต

ข้อมูลที่ควรเตรียมก่อนเลือกเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์

ก่อนปรึกษาเรื่องรุ่นและจำนวนหัวเครื่อง ควรเตรียมข้อมูลดังต่อไปนี้

• จำนวนงานปักเฉลี่ยต่อเดือน
• ประเภทสินค้าที่ผลิตเป็นหลัก
• ขนาดลายและจำนวนฝีเข็มเฉลี่ย
• จำนวนสีที่ใช้ในแต่ละลาย
• ระยะเวลาส่งมอบที่ลูกค้าต้องการ
• ต้นทุนการส่งปักในปัจจุบัน
• อัตรางานเสียและงานแก้
• งบประมาณและรูปแบบการลงทุน
• พื้นที่ติดตั้งและระบบไฟฟ้า
• แผนการเพิ่มยอดงานในอนาคต

ข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้ประเมินได้ว่า ธุรกิจเหมาะกับเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์หัวเดียวหรือเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์หลายหัว และช่วยลดความเสี่ยงจากการเลือกเครื่องที่มีกำลังผลิตมากหรือน้อยเกินไป

เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ซินซิม (SINSIM) ช่วยบริหารต้นทุนอย่างไร

เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ซินซิม (SINSIM) มีรุ่นให้เลือกตั้งแต่เครื่องสำหรับเริ่มต้นธุรกิจ ไปจนถึงเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์หลายหัวสำหรับโรงงานที่ต้องการผลิตงานจำนวนมาก การเลือกเครื่องให้เหมาะกับยอดงาน จะช่วยให้ธุรกิจบริหารต้นทุนได้หลายด้าน เช่น

• เพิ่มจำนวนชิ้นงานที่ผลิตได้ในแต่ละรอบ
• รักษาคุณภาพงานให้สม่ำเสมอ
• ลดระยะเวลารอคิวจากการส่งผลิตภายนอก
• ควบคุมลำดับงานและกำหนดส่งได้ด้วยตนเอง
• รองรับงานเร่งและงานตัวอย่างได้คล่องตัวขึ้น
• ลดต้นทุนต่อชิ้นเมื่อมีปริมาณงานรองรับเพียงพอ
• วางแผนขยายกำลังผลิตได้ตามการเติบโตของธุรกิจ

นอกจากประสิทธิภาพของเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์แล้ว การติดตั้ง การสอนใช้งาน ความพร้อมของอะไหล่ และบริการหลังการขายก็มีผลต่อต้นทุนเช่นกัน เพราะทุกชั่วโมงที่เครื่องหยุดทำงานอาจหมายถึงรายได้และโอกาสทางธุรกิจที่หายไป

สรุป 

การคำนวณต้นทุนงานปักต่อชิ้น ช่วยให้ธุรกิจประเมินความคุ้มค่าก่อนลงทุนได้ชัดเจนขึ้น ทั้งด้านต้นทุน กำลังผลิต และผลตอบแทน เครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ที่เหมาะสมจึงไม่จำเป็นต้องมีจำนวนหัวมากที่สุด แต่ต้องสอดคล้องกับประเภทงานและปริมาณออร์เดอร์ หากยังไม่แน่ใจ สามารถนำข้อมูลยอดงานและต้นทุนปัจจุบันมาปรึกษาทีมผู้เชี่ยวชาญ เพื่อเลือกเครื่องจักรปักคอมพิวเตอร์ซินซิม (SINSIM) ให้เหมาะกับธุรกิจได้